Sty 1

[nggallery id=48]

Białogłowy z Turyngii należy do turyńskiej grupy gołębi barwnych, które w większości są ptakami z nieupierzonymi nogami. Jedynie turyński jednobarwny, turyński z białym śliniaczkiem i turyński białogłowy mają na nogach średniej wielkości łapcie. Białogłowego z Turyngii nie należy też zaliczać do grona mnichów, ponieważ ma kolorowe lotka. Pomiędzy turyńskimi rasami miłośnicy gołębi z mniszym rysunkiem znajdą też coś dla siebie w postaci turyńskiego mnicha.

Pochodzenie

Ponad sto lat temu współczesny wygląd głowy interesującej nas rasy wcale nie był przesądzony, ponieważ lokalne preferencje w budowie i rysunku głowy doprowadziły do tego, że w górzystych okolicach miasteczka Ruhla i w niedalekim Zella-Mehlis, Steinbach oraz Trusetal rozwinęła się hodowla gołębia z białą głową, przypominającą głowy mnichów. Natomiast hodowcy z terenów położonych bliżej Hesji preferowali gołębie z cięciem koloru na wysokości oka i w efekcie doprowadzili do powstania turyńskiego łyska białoogoniastego, którego cechują kolorowe sterówki po obu stronach białego ogona. Inną charakterystyczną cechą turyńskiego łyska jest kolor dzioba. Otóż, podobnie jak u południowoniemieckiego łyska, górną część dzioba powinien mieć jasną, zaś dolną ciemną, odpowiednią do koloru upierzenia. Zasada nie dotyczy gołębi czerwonych i żółtych.

Z kolei z trzecią rasą, posiadającą białą głowę, a mianowicie z turyńskim z białym śliniaczkiem, białogłowego łączy kolor dzioba, to znaczy, że cały musi odpowiadać barwie ptaka, a dzieli linia koloru. U gołębi z białym śliniaczkiem biel sięga bowiem ramion.

Swoją nazwę turyński białogłowy otrzymał w 1903 roku. Wcześniej bywał nazywany mnichem i dopiero wspomniane wyżej lokalne preferencje doprowadziły do tego, że powstały dwie rasy, jedna z krymką na głowie a druga cała białogłowa. Trzeba przy tym zaznaczyć, że w tamtych czasach hodowcy faworyzowali jednak gołębie z  krymką a wiele ptaków z białą głową lądowało na wiejskich stołach.

Budowa

Ze względu na różnice w rysunku trzech starych turyńskich ras z białymi głowami, a przecież obok nich znana jest jeszcze jedna, typowo mnisza rasa, a mianowicie turyński mnich (ten jednak ma głowę gładką albo z czubkiem), podczas selekcji najbardziej trzeba uważać na odległość cięcia koloru od oka, która powinna wynosić 1 cm.

Poza tym głowa ma być wydłużona, lekko wysklepiona, z koronką zakończoną rozetami. Oczy mają być ciemne, otoczone wąską brwią, barwy cielistej do czerwonej. Dziób powinien być średniej długości; koloru cielistego. Woskówki słabo rozwinięte, biało przypudro­wane.

W hodowli należy pilnować długości szyi, która nie może być za długa, u podstawy musi być silna, mocno osadzona w korpusie, i zdecydowanie zwężać się w kierunku głowy. Problem może stwarzać także źle wykrojone podgardle, ponieważ koniecznie musi być okrągłe.  Pierś ma być szeroka i dobrze zaokrąglona. Plecy  mają być lekko opadające, w ramionach szerokie, dobrze przykryte długimi i dobrze przylegającymi skrzydłami. Do całości wizerunku gołębia dochodzi długi i zwarty ogon.

Nogi oczywiście muszą być opierzone i nie powinny być zbyt długie. Łapcie mają być średniej wielkości, z dobrze rozwiniętymi piórami sępimi. Bardzo ważne jest, żeby upierzenie było dobrze rozwinięte i przylegające do ciała.

Rysunek i kolory

Białe mają być: głowa, ogon wraz z klinem i piórami pokrywowymi, oraz łapcie. Pozostałe upierzenie, wraz z koronką i piórami sępimi są kolorowe. Linia dzieląca kolory na głowie biegnie od podstawy koronki, 1 cm poniżej oczu aż do podgardla. Wszystkie linie cięcia koloru powinny być proste, bez załamań. Dopuszczalne są białe pióra przy odbycie.

Znane są ptaki czarne, czerwone, żółte, brązowe, niebieskie z czarnymi pasami lub bez pasów; niebieskopłowe z ciemnymi pasami lub bez pasów; czerwonopłowe, żółtopłowe, grochowe niebieskie, grochowe niebieskopłowe oraz miedziane. Wszystkie kolory muszą być nasycone i czyste, zaś czerń, czerwień i  żółć powinny intensywnie połyskiwać.

Należy pilnować, aby ptaki niebieskie i płowe z tarczami miały czysty kolor, bez cieni. Pasy we wszystkich wariantach barwnych powinny być czyste, wąskie, równoległe i przebiegające przez całą szerokość tarczy skrzydła. Gołębie miedziane mają lśniące czarne upierzenie korpusu, skrzydła zaś są kasztanowe z czarnym obrzeżeniem. U miedzianych zewnętrzna część lotek ma być czarna, bez lub z brązowym rysunkiem zięby.

Największe wady

Hodowca turyńskich białogłowych musi zwracać uwagę, żeby korpus ptaka nie był słaby. Dużą wadą jest oczywiście wąska i krzywa koronka albo brak rozet. Niedopuszczalny jest plamisty dziób, za krótkie albo za długie łapcie. Pilnie trzeba pilnować odległości koloru pod okiem, a także cięcia koloru pomiędzy ogonem a plecami. Za wysokie jest dużą wadą. Podobnie białe lub sitowate lotki, kolorowe łapcie, matowe i nieczyste kolory. Także pojawiający się trzeci pas, bądź słabo zaznaczone pasy, dyskwalifikują ptaka z dalszej hodowli.

Młodym turyńskim białogłowym zakładamy obrączkę nr 10.

Mój adres: mju@escobb.com.pl

Telefon: 660783510