Sie 11

Wśród współczesnych hodowców co jakiś czas rodzi się pragnienie, aby ocalić i zachować wyjściową, najstarszą formę od dawna znanej rasy, która na skutek świadomej selekcji i realizacji założonych celów hodowlanych przeszła tak wielką metamorfozę, że współczesny wzorzec jakby w ogóle nie miał żadnego związku z gołębiami tej samej rasy sprzed dziesięcioleci. Okazuje się wówczas, że miłośnicy współczesnego wzorca nie godzą się na powrót do starego typu rasy i dlatego najłatwiej jest stworzyć wzorzec rasy w typie sprzed lat. Nowy wzornik odtwarza  co prawda starszy typ rasy pod względem pokroju, sylwetki, szczegółów budowy dzioba albo oka, bądź ubarwienia, co jednak niekoniecznie musi oznaczać powrotu do starego genotypu, a zakłada po prostu celowe pielęgnowanie starego wyobrażenia o rasie i kontynuowanie jej hodowli.

Między innymi taką historię ma też mewka staroniemiecka, której wzorzec zatwierdzono dopiero 17 października 1956 roku. Chociaż gołębie tej rasy były znane w Niemczech od dawna, prawdopodobnie jeszcze przed 1600 rokiem,  niemniej przeszły tak długą drogę rozwoju, dając po drodze początek mewkom niemieckim, acheńskim czy hamburskim, że niemieccy hodowcy postanowili zadbać także o stary typ gołębi, trzymanych w wiejskich gospodarstwach zwłaszcza w Dolnej Nadrenii i Westfalii. Są to bowiem te kraje, wraz z Holandią i Dolną Saksonią, gdzie gołębie z kryzą (żabotem z piór) miały swoich miłośników od dawna. Im dalej na południe tym powszechniejsze były mewki z czubkiem, odwrotnie im bardziej na północ, tym częściej było można spotkać ptaki z koroną bądź gładkogłowe. Aczkolwiek nie wolno pominąć milczeniem, że również Włosi od dawna znali gołębie z kryzą, czego świadectwem jest współczesna mewka włoska.  Nie trzeba chyba dodawać, że gołębie z kryzą należą do najstarszych ras, które zdaniem jednych wywodzą się z dawnych krain Orientu, zdaniem drugich z północnej Afryki i prawdopodobnie im trzeba przyznać rację, co potwierdzają stare malowidła sprzed około 5 tyś lat.

Mewka staroniemiecka należy do grupy mewek tarczowych z dziobem średniej długości, chociaż współcześnie znane są też odmiany z białymi tarczami i kolorowymi ogonami. Spośród innych ras mewek wyróżnia ją właśnie długość dzioba i budowa głowy. Współcześni miłośnicy mewek stracili rozsądek, pomniejszając swoim ptakom dzioby do rozmiarów, utrudniających normalny behawior i uniemożliwiających wychowanie potomstwa. Króciutki dziób, tracący się gdzieś w mocno zaokrąglonej głowie, świadczy być może o skutecznej realizacji ambitnych celów hodowlanych, ale raczej na pewno nie o empatii hodowców do ich ptaków. Mewka staroniemiecka nie tylko samodzielnie wychowuje swoje młode, ale daje sobie też radę z ziarnem kukurydzy bądź grochu.

Ptak ma być średniej wielkości, o mocnym korpusie i możliwie szerokiej oraz krótkiej figurze. Jak u wszystkich mewek, najważniejsze cechy rasowe skupione są na głowie i kryzie z piór. Tak więc dziób ma być średniej długości, masywny u nasady, ale tępo zakończony. Zarówno górna, jak i dolna część dzioba ma być w miarę tej samej wielkości i w tym samym kolorze. Biała woskówka nie powinna rzucać się w oczy. Pomiędzy dziobem a dobrze wysklepionym czołem musi być dobrze zaznaczony kąt. W środku okrągłej głowy widać ciemne oko, otoczone jasną i delikatną brwią. Kolejną, pod względem rasowości bardzo ważną cechą głowy jest wysoka, szeroka, dobrze upierzona korona, zakończona po bokach regularnymi rozetami. Na szyi, poniżej korony, najlepsze ptaki mają charakterystyczny grzebień z piór, które muszą się z obu stron na siebie nakładać, tworząc jakby grzbiet. Po drugiej stronie, poniżej dobrze wykrojonego podgardla, w oczy rzuca się piękna kryza, z licznych, białych piór.

Poza tym krótkie plecy, tworzące z krótkim ogonem jedną linię, powinny zdecydowanie opadać w dół, i być dobrze przykryte mocnymi, szerokimi, ale nie za długimi skrzydłami. Ramiona ptaka mają być mocne, pierś szeroka i zaokrąglona, brzuch krótki, a uda mocne i krótkie. Podobnie dość mocne nogi nie mogą być ani wysokie, ani pionowe. W końcu ważny jest dobrze ukształtowany klin, a skrzydła i ogon mają być dobrze zamknięte.

Mewka staroniemiecka występuje w ponad dwudziestu odmianach barwnych jako ptak tarczowy bądź barwnoogoniasty. Poza ptakami czarnymi, czerwonymi, żółtymi, niebieskimi, znane są płowe odmiany podstawowych kolorów, a także z czarnymi, ciemnymi bądź białymi pasami. Można też natknąć się na ptaki grochowe. Znana jest jedna odmiana jednobarwna, a mianowicie biała.

Selekcjonując ptaki do hodowli trzeba zwracać uwagę na nasycenie koloru oraz kształt tarczy, która powinna być jak najbardziej okrągła. Uzyskuje się to nie tylko liczbą białych lotek pierwszego rzędu, których ma być od 7 d0 10, ale też szerokim a krótkim skrzydłem. Okrągła tarcza decyduje o charakterystycznej postawie  krótkiego i mocnego gołębia.

Mewki staroniemieckie są bardzo ufne wobec hodowcy i szybko się z nim zaprzyjaźniają, co w połączeniu z dużym temperamentem oznacza, że w wolnych chwilach może w nich zyskać bardzo wdzięcznych towarzyszy, nie tylko wygrzewających się na dachu gołębnika, ale też z radością zażywających wodnej kąpieli, bez względu na porę roku.

Mewce staroniemieckiej zakładamy obrączkę o średnicy 7 cm.