Lut 3

Ojczyzną kur rasy welsumer jest Holandia. Końcem XIX wieku i na początku XX wieku mieszkańcy wsi z okolic Welsum i Apeldoorn krzyżowali swój gospodarski drób z bojowcami, a także z kurami dorking, faveroll, orpington, rhodeländer i kuropatwianymi włoszkami. W wyniku tych krzyżówek wyhodowali kury, niosące brązowe i lekko połyskujące jaja, które w tamtych latach uzyskiwały bardzo dobrą cenę, zwłaszcza za granicą Holandii. Prawdopodobnie więc to ciężar i kolor handlowych jaj zdecydowały o pojawieniu się nowej rasy, a nie pokrój i kolor kur. Holenderscy hodowcy podkreślają, że także dziś, dobierając ptaki do hodowli, należy zwracać uwagę nie tylko na budowę i kolor ptaków, ale także barwę i wielkość jaj, które powinny ważyć od 75 g do 85 g.  Jako minimalną wagę przyjmuje się 65 g. Rocznie welsumer niesie 160 takich jaj.

A. Voorhorst z Welsum dośc wcześnie dostrzegł też pozostałe walory licznie hodowanych w okolicy kur i zaczął pracę nad ujednoliceniem populacji. Dopiął swego w 1919 r., kiedy uznano nową rasę i pojawił się pierwszy holenderski standard rasy welsumer. Międzynarodowej publiczności pokazał swoje ptaki w 1921 r. na światowej wystawie drobiu w Hadze. Miały kolor rdzawo-kuropatwiany i do dziś jest to najbardziej popularna barwa. Z biegiem lat pojawiły się także welsumery pomarańczowe.

Na cześć hodowcy, który z kur gospodarskich, trzymanych w okolicach Welsum, stworzył nową rasę, szybko uznaną za wartościową także pod względem mięsnym, w 1983 r. mieszkańcy miasta postawili na rynku pomnik, którym są dwie kury rasy welsumer. 

Nie minęło dużo czasu od pierwszego pokazu nowej rasy, a hodowcy z Niemiec postanowili stworzyć także jej miniaturową postać. Stało się to na początku lat trzydziestych minionego wieku w Turyngii. Pierwsze miniaturowe welsumery w kolorze rdzawo-kuropatwianym pokazano w 1934 r. bądź w 1935 r. Za rasę uznano je w 1947 r. Współcześnie znane są jeszcze welsumery miniaturowe w kolorze srebrnym i pomarańczowym.  Także miniaturowe welsumery, które budową przypominają rasę pierwotną, słyną z dobrej nieśności i niezwykłej wielkości znoszonych jaj, które powinny mieć 45 g. Zważywszy, że są to naprawdę niewielkie kury, które nie zjadają dużo paszy i nie potrzebują wielkich wybiegów, można je uznać za doskonałe nioski do hodowli przydomowych, nawet w miastach, tym bardziej, że są bardzo odporne na złe warunki pogodowe.

Tak w wypadku rasy wyjściowej, jak i miniaturowej, koguty mają mieć formę wydłużonego walca, z wydłużonym, noszonym poziomo korpusem, o średnio wysokiej postawie i mocno przylegającym upierzeniu. Szyja ma być średnio długa, dobrze rozwinięta w ramionach, na których spoczywa kryza. Grzbiet powinien być długi, równomiernie szeroki aż po siodło, które również ma być szerokie i bardzo dobrze upierzone. Skrzydła powinny być lekko wygięte, zamknięte i przylegające, noszone  poziomo, podobnie jak dobrze rozwinięty i  średnio długi ogon, z dobrze ukształtowanymi sierpówkami, noszony możliwie wysoko. Szyja ma być szeroka i głęboka, dobrze zaokrąglona, a brzuch pełny i dobrze rozwinięty. Głowa z kolei powinna być raczej mała. Policzki muszą być gładkie i żywo-czerwone. Grzebień zawsze pojedynczy, średniej wielkości, o delikatnej tkance, żywo-czerwony, z regularnymi, sporych rozmiarów i głęboko wykrojonymi, zębami. Chorągiewka nie może przylegać do szyi. Dzwonki krótkie i ładnie zaokrąglone. Podobnie do średniej wielkości zausznic w kształcie migdała, mają być żywo-czerwone. Oczy duże, zwracające uwagę, pomarańczowo-czerwone.  Dziób średniej długości, od żółtego po jasno-rogowy. Upierzenie gładkie, mocno przylegające, pióra szerokie.

Również u kur korpus musi być szeroki, rozbudowany, z dobrze rozwiniętym brzuchem. Jednak umiarkowanie długi ogon, noszony w miarę wysoko, nie może być przesadnie szeroki, zaś grzbiet powinien przechodzić w ogon bez wyraźnie zaznaczonego siodła.

Dużym błędem jest słaby i wąski korpus, także wklęsły grzbiet i płaska pierś. Siodło nie może być mocno rozwinięte, a skrzydła za długie. Wadą jest ogon noszony zbyt nisko. Także biel na zausznicach dyskwalifikuje ptaka z wystawy i dalszej hodowli.

Duży kogut waży od 2750 g do 3250, kura tymczasem od 2000 g do 2500 g. W wypadku rasy miniaturowej kogut nie może ważyć więcej niż 1300 g, zaś kura nie powinna przekraczać 1000 g. Dużym kogutom zakładamy obrączki nr 20, zaś kurom nr 18. Małym odpowiednio nr 13 i 11.