Lip 8

Nowoangielski bojowiec

Marek Uglorz | Kury z mojego kurnika | 08.07.2010 |

[nggallery id=76]

Około 150 lat temu, krzyżując bojowce staroangielskie z malajami, angielscy hodowcy wyhodowali nową rasę kur bojowych, a mianowicie bojowce nowoangielskie. Po zakazaniu urządzania kogucich walk w następnych latach pracowali nad uzyskaniem delikatniejszej budowy, tym samym nadając rasie bardziej wystawowy charakter. Niemal jednocześnie, również Anglicy, J. Crosland i W. F. Entwisle, wyhodowali formę miniaturową, współcześnie uznawaną za perłę wśród ras miniaturowych, posługując się prawdopodobnie jedynie odpowiednią selekcją, ukierunkowaną na zmniejszanie sylwetki. Traf chciał, że miniaturowa forma bojowców staroangielskich została wyhodowana później, co oznacza, że duże bojowce staronagielskie są starsze od nowoangielskich, ale już miniaturowe bojowce nowoanglieskie są starsze od miniaturowych bojowców staroangleiskich, chociaż nazwy obu ras sugerują odwrotną chronologię. Już w 1880 roku powstał w Anglii klub hodowców nowoangielskch bojowców, zarówno dużych jak i miniaturowych, a mimo tego w pierwszej połowie XX wieku hodowla dużych bojowców załamała się do tego stopnia, że w latach 60-tych naliczono jedynie około 100 sztuk. I tak pozostało do dziś, że rasa miniaturowa jest bardziej popularna od formy wyjściowej.

W obu rasach sylwetka ptaków powinna przypominać odwrócone żelazko, to znaczy, że z przodu tułów powinien być szeroki, z wysoko uniesionymi i odstającymi barkami. Pierś powinna być wydatna i szeroka, a brzuch z kolei ledwo zaznaczony. Z kolei w siodle tułów musi się mocno zwężać. Upierzenie siodła jest raczej krótkie i u kogutów przechodzi w krótki i wąski, płasko noszony ogon. Grzbiet ma być płaski i opadać. Krótkie skrzydła musza przylegać do tułowia i kończyć się przy końcu tułowia. Dobrze jest, gdy końcówki skrzydeł są schowane pod piórami siodła. Poza charakterystyczną budową tułowia w oczy rzuca się również długa szyja, z mocno przylegającym upierzeniem, oraz długie skoki z wysoko wznoszącymi się udami.

Ogólnie można powiedzieć, że przy doborze osobników do dalszej hodowli, należy zwracać uwagę na „muskularne” sztuki. Poza tym należy wybierać te ptaki, które mają odpowiedni kształt głowy oraz barwy twarzy. Głowa ma być pociągła, tylko lekko zaokrąglona, w kształcie klina, zwieńczona pojedynczym grzebieniem. U kur grzebień ma być delikatny, odwrotnie u kogutów, musi być wydatny, a w tylnej części nie przyrastający do głowy, jakby lekko wznoszący się ku górze. Czerwone zausznice powinny zlewać się z kolorem twarzy, która swoim kolorem podkreśla witalność rasy. Dzwonki mają być małe i nie mogą rzucać się oczy. Dziób i skoki mogą być od ciemnych przez oliwkowe, aż do żółtych, co zależy do koloru upierzenia. Wszakże najczęściej dziób bywa nieco ciemniejszy od skoków. Podobnie kolor oczu zależy od odmiany barwnej, jednak najczęściej bywają pomarańczowe aż po płomiennoczerwone, co nadaje ptakom zadziorny wygląd. Jednak myli się każdy, kto sądzi, że nowoangielskie bojowce są agresywne. Zwłaszcza miniatury należą do najspokojniejszych kur, co jednak nie oznacza, że są płochliwe.

Ze względu na wrodzoną ciekawość i całkowity brak lęku przed ludźmi, szybko się oswajają i towarzyszą swoim hodowcom w codziennym obrządku. Można je brać w dłonie, głaskać, nosić na ramieniu i jedynie uważać, aby nie spadły na niezwykle długie nogi i nie wyrządziły sobie krzywdy. Pod tym względem można je polecić początkującym hodowcom, zwłaszcza młodym, których szybko ujmie charakter kurek i łatwość oswajania. Chociaż z drugiej strony nowoangielskie bojojwce, zwłaszcza miniatury, wymagają wzmożonej uwagi pielęgnacyjnej w pierwszych tygodniach życia oraz prowadzenia odpowiedniej i zdecydowanej selekcji hodowlanej, aby nie zatracić charakterystycznych cech budowy.

Duży kogut waży od 2 kg do 3 kg, kura tymczasem od 1,75 kg do 2,5 kg. W wypadku rasy miniaturowej kogut nie może ważyć więcej niż 0,6 kg, zaś kura nie powinna przekraczać 500 g. Rocznie nowoangielskie bojowce nie znoszą wiele jaj, najczęściej są to serie po kilkanaście do kilkudziesięciu sztuk, które następnie gorliwie wysiadują.

Duże nowoangielskie bojowce występują współcześnie w następujących odmianach barwnych: złotoszyja, kuropatwiana z pomarańczową piersią, złoto-pszeniczna, czerwonosiodłata, niebiesko-złotoszyja, niebieska z pomarańczową piersią, srebroszyja, brzozowa, niebieska-srebrnoszyja, niebieska brzozowa, srebrnoszyja z pomarańczowymi plecami, czarna, niebieska, niebieska z obwódką, biała. Miniatury są hodowane w tych samych kolorach, a ponadto można spotkać niebiesko-srebrnoszyje z pomarańczowymi piersiami, jastrzębiate i płcioznaczne (bursztynowe).

Dużym nowoangielskim bojowcom zakładamy obrączki nr 20, zaś kurom nr 18. Małym odpowiednio nr 11 i 9.