Sty 18

[nggallery id=69]

Pochodzenie:

Saksonia

Wrażenie ogólne:

Silny, uszlachetniony gołąb typu polnego, mocno upierzone nogi (ła­pcie). Czytaj więcej »


Sty 18

[nggallery id=67]

Pochodzenie:

Saksonia; prawdopodobnie przodkami saksońskiego łyska dwuczubego były turkoty i pierwotne formy gołębi zwanych łyskami. 

Wrażenie ogólne:

Silny i stosunkowo niski gołąb typu polnego, dobrze rozwinięte upierzenie nóg (ła­pcie), wyłącznie dwuczuby. Czytaj więcej »


Sty 18

[nggallery id=66]

[nggallery id=68]

Pochodzenie:

Górna Frankonia i graniczące obszary Turyngii. Nazwa niemiecka: Fränkische Trommeltaube.

Wrażenie ogólne:

Gołąb mocny, o silnej szyi, niskiej postawie, lekko opadającym tułowiu, gładkonogi, z gęsto upierzoną koronką i goździkiem. Czytaj więcej »


Sty 16

[nggallery id=64]

[nggallery id=65]

Pochodzenie:

Bardzo stara rasa, z pewnością hodowana już w 16 wieku w południowych i środkowych Niemczech.

Wrażenie ogólne:

Gołębie szpaki wszystkich barw, wykazują podobieństwo  do gołębia polnego w zgrabnym, ale mocnym kształcie. Czytaj więcej »


Sty 2

[nggallery id=54]

Pochodzenie:

Turyngia (Niemcy)

Ogólny wygląd:

Silny, o wydłużonej postawie gołąb typu polnego, z prawie poziomą postawą.

Czytaj więcej »


Sty 1

[nggallery id=48]

Białogłowy z Turyngii należy do turyńskiej grupy gołębi barwnych, które w większości są ptakami z nieupierzonymi nogami. Jedynie turyński jednobarwny, turyński z białym śliniaczkiem i turyński białogłowy mają na nogach średniej wielkości łapcie. Białogłowego z Turyngii nie należy też zaliczać do grona mnichów, ponieważ ma kolorowe lotka. Pomiędzy turyńskimi rasami miłośnicy gołębi z mniszym rysunkiem znajdą też coś dla siebie w postaci turyńskiego mnicha.

Pochodzenie

Ponad sto lat temu współczesny wygląd głowy interesującej nas rasy wcale nie był przesądzony, ponieważ lokalne preferencje w budowie i rysunku głowy doprowadziły do tego, że w górzystych okolicach miasteczka Ruhla i w niedalekim Zella-Mehlis, Steinbach oraz Trusetal rozwinęła się hodowla gołębia z białą głową, przypominającą głowy mnichów. Natomiast hodowcy z terenów położonych bliżej Hesji preferowali gołębie z cięciem koloru na wysokości oka i w efekcie doprowadzili do powstania turyńskiego łyska białoogoniastego, którego cechują kolorowe sterówki po obu stronach białego ogona. Inną charakterystyczną cechą turyńskiego łyska jest kolor dzioba. Otóż, podobnie jak u południowoniemieckiego łyska, górną część dzioba powinien mieć jasną, zaś dolną ciemną, odpowiednią do koloru upierzenia. Zasada nie dotyczy gołębi czerwonych i żółtych.

Z kolei z trzecią rasą, posiadającą białą głowę, a mianowicie z turyńskim z białym śliniaczkiem, białogłowego łączy kolor dzioba, to znaczy, że cały musi odpowiadać barwie ptaka, a dzieli linia koloru. U gołębi z białym śliniaczkiem biel sięga bowiem ramion.

Swoją nazwę turyński białogłowy otrzymał w 1903 roku. Wcześniej bywał nazywany mnichem i dopiero wspomniane wyżej lokalne preferencje doprowadziły do tego, że powstały dwie rasy, jedna z krymką na głowie a druga cała białogłowa. Trzeba przy tym zaznaczyć, że w tamtych czasach hodowcy faworyzowali jednak gołębie z  krymką a wiele ptaków z białą głową lądowało na wiejskich stołach.

Budowa

Ze względu na różnice w rysunku trzech starych turyńskich ras z białymi głowami, a przecież obok nich znana jest jeszcze jedna, typowo mnisza rasa, a mianowicie turyński mnich (ten jednak ma głowę gładką albo z czubkiem), podczas selekcji najbardziej trzeba uważać na odległość cięcia koloru od oka, która powinna wynosić 1 cm.

Poza tym głowa ma być wydłużona, lekko wysklepiona, z koronką zakończoną rozetami. Oczy mają być ciemne, otoczone wąską brwią, barwy cielistej do czerwonej. Dziób powinien być średniej długości; koloru cielistego. Woskówki słabo rozwinięte, biało przypudro­wane.

W hodowli należy pilnować długości szyi, która nie może być za długa, u podstawy musi być silna, mocno osadzona w korpusie, i zdecydowanie zwężać się w kierunku głowy. Problem może stwarzać także źle wykrojone podgardle, ponieważ koniecznie musi być okrągłe.  Pierś ma być szeroka i dobrze zaokrąglona. Plecy  mają być lekko opadające, w ramionach szerokie, dobrze przykryte długimi i dobrze przylegającymi skrzydłami. Do całości wizerunku gołębia dochodzi długi i zwarty ogon.

Nogi oczywiście muszą być opierzone i nie powinny być zbyt długie. Łapcie mają być średniej wielkości, z dobrze rozwiniętymi piórami sępimi. Bardzo ważne jest, żeby upierzenie było dobrze rozwinięte i przylegające do ciała.

Rysunek i kolory

Białe mają być: głowa, ogon wraz z klinem i piórami pokrywowymi, oraz łapcie. Pozostałe upierzenie, wraz z koronką i piórami sępimi są kolorowe. Linia dzieląca kolory na głowie biegnie od podstawy koronki, 1 cm poniżej oczu aż do podgardla. Wszystkie linie cięcia koloru powinny być proste, bez załamań. Dopuszczalne są białe pióra przy odbycie.

Znane są ptaki czarne, czerwone, żółte, brązowe, niebieskie z czarnymi pasami lub bez pasów; niebieskopłowe z ciemnymi pasami lub bez pasów; czerwonopłowe, żółtopłowe, grochowe niebieskie, grochowe niebieskopłowe oraz miedziane. Wszystkie kolory muszą być nasycone i czyste, zaś czerń, czerwień i  żółć powinny intensywnie połyskiwać.

Należy pilnować, aby ptaki niebieskie i płowe z tarczami miały czysty kolor, bez cieni. Pasy we wszystkich wariantach barwnych powinny być czyste, wąskie, równoległe i przebiegające przez całą szerokość tarczy skrzydła. Gołębie miedziane mają lśniące czarne upierzenie korpusu, skrzydła zaś są kasztanowe z czarnym obrzeżeniem. U miedzianych zewnętrzna część lotek ma być czarna, bez lub z brązowym rysunkiem zięby.

Największe wady

Hodowca turyńskich białogłowych musi zwracać uwagę, żeby korpus ptaka nie był słaby. Dużą wadą jest oczywiście wąska i krzywa koronka albo brak rozet. Niedopuszczalny jest plamisty dziób, za krótkie albo za długie łapcie. Pilnie trzeba pilnować odległości koloru pod okiem, a także cięcia koloru pomiędzy ogonem a plecami. Za wysokie jest dużą wadą. Podobnie białe lub sitowate lotki, kolorowe łapcie, matowe i nieczyste kolory. Także pojawiający się trzeci pas, bądź słabo zaznaczone pasy, dyskwalifikują ptaka z dalszej hodowli.

Młodym turyńskim białogłowym zakładamy obrączkę nr 10.

Mój adres: mju@escobb.com.pl

Telefon: 660783510


Gru 31

Do sprzedania mam w tej chwili kury:

– 2 pary min. feniksów złotych;

– 1 parą białych chabo z czarnym ogonem;

– 1.2 bojowców nowoangielskich złotych;

– 1.2. hamburskich czarnych;

– 2 pary min. welsumerów kuropatwiano-rudych;

– 1 parę brodaczy turyńskich srebrnych;

– 1 parę brakli srebrnych oraz 3 koguty.

Poza tym polecam gołębie:

– południowoniemieckie murzyny żółte;

– południowoniemieckie tarczowe niebieskie z czarnymi pasami i bez;

– saksońskie łyski dwuczube żółte;

– -saksońskie białogony żółte;

– luzerneńskie kolorowe;

– lazurki łososiowe (karpiate) bez łapci i z czarnymi pasami bez łapci;

– bernardyńskie srokacze czarne.

Mój adres:  mju@escobb.com.pl

Telefon: 660783510


Gru 31

[nggallery id=21]

Turyński białogon – bielik z gołębnika

Chociaż gołębie barwne lepiej prezentują się na dachu i przydomowym trawniku, aniżeli w locie, to mimo wszystko można znaleźć kilka przykładów odwrotnych. W locie pięknie wygląda na przykład stado szybujących jaskółek turyńskich. Z tego samego grona, a mianowicie gołębi pochodzących z Turyngii, pochodzi inny przykład. Białogony, latające nad głową hodowcy, prezentują piękne, kolorowe kliny, które kontrastują z bielą ogonów. Widok jest niezapomniany. Czytaj więcej »


Gru 31

[nggallery id=43]

Specjalistyczny związek hodowców barwnych gołębi południowoniemieckich rok 2010 ogłosił rokiem południowoniemieckiego skowronka, gołębia mało znanego w świecie, chociaż coraz popularniejszego w całych Niemczech, a nie tylko w swojej ojczyźnie, czyli w Szwabii.

Polscy hodowcy w swoich gołębnikach chętnie trzymają norymberskie skowronki, czyli inną rasę z V grupy gołębi barwnych, oraz zaliczane do grupy gołębi uformowanych koburskie skowronki, ptaki duże (waga do 700 g), które nadają się do konsumpcji. Wymienione wyżej rasy zawdzięczają swoją nazwę charakterystycznemu rysunkowi i kolorom szyi wraz z tarczami skrzydeł, które hodowcom kojarzą się z ubarwieniem skowronka. O ile jednak ubarwienie koburskich i norymberskich skowronków jest jasne, wręcz świetliste, o tyle południowoniemieckie skowronki są ciemne, jakby przydymione. Skutkiem tego w niemieckim wzorcu noszą nazwę południowoniemieckich skowronków węglowych, co tłumaczy dlaczego w tytule artykułu znalazło się dopowiedzenie węglowy ptaszek. Czytaj więcej »


Gru 31

[nggallery id=44]

Południowoniemiecki tarczowy­ – paradny koń w gołębniku

Skąd wziął się tytuł? Dlaczego gołębie miałyby nazywać się paradnymi końmi? Otóż właśnie w taki sposób bywają określane południowoniemieckie tarczowe, które na wielu wystawach królują nie tylko pod względem ilości wystawianych sztuk, ale także jakości. Żadna z południowoniemieckich ras nie rozpowszechniła się tak dalece, jak gołębie tarczowe. Dziś są popularne nie tylko na południu i zachodzie Niemiec, skąd pochodzą, ale także na północy i wschodzie. Coraz częściej można je spotkać także na polskich wystawach.

Południowoniemieckie tarczowe mają bardzo dobrą opinię, między innymi dlatego, że są popularne, a duża populacja gwarantuje przecież dobry materiał hodowlany. Jednak o wysokiej jakości tych gołębi przede wszystkim decyduje fakt, że należą do jednej z najstarszych linii hodowlanych, a mianowicie gołębi z barwnymi tarczami skrzydeł. Co prawda nawet przy bardzo uważnym czytaniu starej literatury fachowej trudno znaleźć jakąkolwiek informację na temat tej rasy, mimo wszystko powód wydaje się prozaiczny. Otóż pomimo tego, że barwne gołębie tarczowe są znane i hodowane od pokoleń, stosunkowo niedawno sklasyfikowano i opisano poszczególne rasy. Czytaj więcej »


« Wcześniejsze wpisy